پرسه

بوئینگ 727

2011-01-10T01:45:00.001+03:30

هر کار کردم نشد جلوی تاسف و تنفرم را بگیرم.
امشب هواپیمای بوئینگ 727 ایران ایر نزدیک اروميه سقوط کرد.
خلبان کشته شد. و 72 مسافر دیگر.
خانواده هایشان چه می کشند؟
می توانم صورت تک تک آن مسافرین - کادر پرواز و خدمه را تصور کنم . وقتی هنگام سوار شدن به هم لبخند می زدند و خوش آمد می گفتند.
" با نام خدا و درود به روح بنیان گذار جمهوری اسلامی ورود شما را به پرواز 277 ایران ایر خوش آمد می گویم . مدت این پرواز 45 دقیقه و مقصد ما اروميه است . اگر در وضع هوای داخل کابین تغییری بوجود آمد یک ماسک اکسیژن بطور اتوماتیک از بالای سر شما به پایین پرتاب می شود . در این حالت ماسک را روی صورت خود گذاشته و به آرامی تنفس کنید. راه های خروجی این هواپیما دو در در جلو دو در در وسط و دو در در قسمت عقب می باشند.... "
چه جملات زجر آوری . چه لحظات زجر آوری و چه روزهای زجر اوری در انتظار خانواده ها است. حتی دلم نمی آید بگویم خدا رحمتشان کند . کسی که امروز عصر با کیف و ساکش وارد ترمینال 2 مهرآباد شده ، کارت پرواز گرفته و ساعتی را منتظر مانده . از آن راهروهای شیشه ای بعد از گیت عبور کرده و سوار اتوبوسهای پهن فرودگاه شده و رفته تا پای هواپیما . کسی که قرار بوده امشب کنار خانواده اش نشسته باشد... نه . دلم نمی آید . اما خیلی دوست دارم لعنت کنم. نفرین کنم . فریاد بکشم . یک سال و اندی و 4 حادثه هوایی . و وزیری که هنوز می خندد و راه آهن شیراز اصفهان افتتاح می کند ....

تقاطع

2010-12-29T23:33:00.002+03:30

دوست دارم الان بگویم
هرچند دیر
چون حالا نه کسی مجبورم می کند
و نه نگاهی مانعم می شود
می خواهم الان بگویم
که چشمهایت را کم می آورم
و بغض میکنم
مهم نیست
کجای دنیا باشی
وقتی پی چیزی می گردی
همه جای زمین
شکل دالانهای تو در تو است
حیف
یا تو دیر رسیدی
یا من زود گذشتم
حالا
شبها
کنار برگ و زمستان
قصه های چوب نیم سوخته را گوش می کنم
چه سود
شوق رهایی تو
اسیرم کرد.
سالها است در بندم
هر شب
خواب دستهایت را می بینم
که با جوهر استامپ
رنگ ابی گرفته اند
دریغ که رد انگشتان من
سیاه بود
.....
دستهای من
بوی کاغذ و قیچی گرفته اند
دستهای تو
هنوز
بوی یاس می دهد ؟

منجی

2010-12-12T01:17:00.000+03:30

من با تمام قرون در جنگم
من از همه اعصار عقده ای دارم
و منتظرم
تا کسی ز بلندای کوه
یا از دریچه خورشید
به سوی من آید
و داد من از دورانها
بستاند
من
قرنها است دستهایم را خاک کرده ام
و منتظرم

2010-12-11T01:22:00.000+03:30

تیری که زدی
نشست وسط چشمهایم
دردم نیامد
اما
تو را هم دیگر ندیدم

"تو کمان کشیده و در کمین
که زنی به تیرم و من غمین
همه غمم بود از همین
که خدا نکرده خطا کنی"

پاییز

2010-09-25T00:11:00.000+03:30

سرت را آرام روی زمین بگذار
آرام
آرام
آرام
مثل یک برگ
از فراز درخت
بر فرود زمین

برای من که پاییزیم رسیدن پاییز شادمانی بسیار دارد . انگار کن که جهان با تو یکرنگ می شود. با تو همسان می شود. به شادمانه پاییز...

مرثیه

2010-09-13T01:58:00.003+04:30

این لحظات سخت است ، سخت ترش نکن
خودش داغ است ، داغ ترش نکن
این گلو بغض دارد ، بهترش نکن
که هوای باران خیلی وقت است به گونه هایم نزده
فقط دستم را بگیر و بگذار ترانه تا عمق چشمهایت را ...
بغض امان نمی دهد
حرفهایم را ...
هق هق نمی گذارد
بگذریم

من حرفهایم را اگر هم بگویم
تو نمی فهمی
که هیچ کس نمی فهمد
ترانه ، بازی نیست
عشق ، شادی نیست
بگذار فراموش کنم در حرمت یک بغض
سکوت دستهایت را
که دیگر با من
قصه های داغ
نمی گویند
کنار دستهای تو خوایم نمی برد
که نفسهای تو
مرا و شب را ...
به صبح گفتم فردا و دیگر برنگشت
سیبها همه سبز بودند
داغ دستهای حوا صورت سیب را سرخ کرد
وگرنه از اول هم
ذات سیب سبز بود
حالا دستهای تو داغند
و من جوانه می زنم
عیبی ندارد
بازی ، بازی است
چشمهای تو با ترانه
ترانه با من
من با دلم
که چه شبها در سرما خفته بود

های های که نرگس عاشق سیلی سرد زمستان بود
روی از خورشید برگرفت
تا زمستان
که سر برآورد
ته قلبش هنوز رنگ خورشید داشت

بگذریم از این مرثیه ها
قصه برای من است و آیینه
تو ، راهت را برو
تمام آیینه ها به چشمهای من نور می پاشند
تمام دیوارها عکس تو را

گاهی فقط ترانه
گاهی فقط باران
گاهی فقط من
دور هم
از لرزش لبهایت
زیر چکه های آب
قصه می بافیم.

عادت

2010-09-09T02:13:00.000+04:30

شکایت از دستهای تو نبود
گله از چشمهایت دارم
به خنجر دستهایت عادت کردم
برق چشمهایت هنوز مرا می گیرد

با 99 درصد علم رایگان دنیا چه کرده ایم؟!

2010-09-07T08:07:00.002+04:30

یادداشتی از دکتر رضا منصوری/ برداشت از سایت پارسینه

من مي توانم به شما قسم بخورم: يك نفر
ايراني از صبح تا موقع خواب، در عالم خيال چه
خدمت هاي نمايان به وطن مي كند، چه مجاهدت ها
در دفاع نوع تصور مي كند، چه تجارت هاي
سودمند مي نمايد، چه زمين هاي باير و ويران را
آباد مي كند، چه قنات هاي جاري قشنگي داير
مي كند؛ لكن، همه خيال است، اساس نيست.

خاطرات تاج السلطنه
به كوشش مسعود عرفانيان، نشر تاريخ ايران،
تهران، چاپ چهارم، 1378

اخيراً گزاره هاي جالبي از آقاي محرابيان، وزير صنايع، نقل شده است كه خيلي ها را به فكر فرو برده است؛ هريك به فكري:

- "چاپ مقالات در مجلات بين المللي فروش رايگان علم است ... كه به صاحبان قدرت منتهي مي شود."

- "متأسفانه در جامعة علمي نگاهي ايجاد شده، كه به صورت نامحسوس و كاملاً سازماندهي شده، علم كشورها را به بهاي بسيار ارزان به فروش مي رسد."

- "... نظامات علمي در كشورهاي مختلف مثل كشور ما تابع ضوابط غلط بين المللي قرار گرفته است كه نمونة بارز آن همان چاپ اعضاي هيئت علمي در مقالات ISI است."

- "با اين كار، علم دانشمندان ايراني و دانشمندان ساير كشورها در اختيار قدرتي قرار مي گيرد كه از اين قدرت عليه همان كشور استفاده مي شود."

بنده كه در سالهاي گذشته سهمي در اعمال سياست هاي تشويق پژوهشگران به انتشار در سطح بين المللي داشته ام از اين گزاره ها بي واسطه بهت زده شدم: مگر مي شود مديران ارشد كشور ما اين چنين فكر كنند؟ اولين فكر من اين بود كه عده اي مي خواهند پيشرفت بلامنازع ايران پس از انقلاب را مخدوش كنند.

اما نه! وزير صنايع كه اين چنين فكر نمي كند! او هم مانند مديران ارشد ديگر كشور رشد و توسعة ايران و عزت ايران را مي خواهد.پس چرا اينگونه صحبت مي كند؟ كمي تأمل مرا ياد پيچيدگي دنياي مدرن، پيچيدگي مفهوم علم مدرن، و نيز پيچيدگي رابطة ميان علم، دانش فني، و رشد اقتصادي و سياسي كشورها انداخت. بسيار ممارست و زمان مي خواهد كه ما جهان سومي ها ذهن هاي پيچيده پيدا كنيم و راه حل هاي بسيط براي مسئله هاي پيچيده مطرح نكنيم. مسئلة ما ناتواني در رشد صنعتي و توليد فناوري و برقراري رابطه ميان علم و فناوري و تجارت و كسب و كار است.

اين مسئلة بسيار پيجيد ه اي است كه كمتر كشوري موفق به حل آن شده است. تمام كوشش خيرخواهان و ذهن هاي پيچيدة ايراني از ابتداي انقلاب تاكنون دستاوردهايي داشته است كه شاهد آن هستيم، اما هنوز از آن راضي نيستيم. هنوز در اين زمينه در ابتداي راه هستيم! پس اگر بعضي ها راه حل هاي ساده براي اين مسئلة پيچيده پيشنهاد مي كنند تعجب نكنيم؛ اگر عيب هاي بخش خود را به حساب پژوهشگران دانشگاهي مي گذارند ناراحت نشويم. اينها همه از روي خيرخواهي كساني است كه به پيچيدگي دنياي مدرن و مفاهيم آن عادت نكرده اند.

بگذاريد اين پيچيدگي ها را با چند سؤال و چند عدد بيان كنم: مي دانيم علم نوين چيست؟ مي دانيم دانش فني چيست؟ مي دانيم مالكيت معنوي چيست؟

مي دانيم ايران چند مقالة بين المللي در سال منتشر مي كند؟ مي دانيم جهان، بيگانگان، و قدرت هاي بيگانه چند مقاله منتشر مي كنند و در اختيار ما قرار مي دهند؟ مي دانيم چرا ما نمي توانيم از اين علم بيگانگان به نفع خودمان و به نفع صنعت خودمان استفاده كنيم؟ مي دانيم چرا دشمنان ما علم خود را رايگان در اختيار ما قرار مي دهند؟ چرا وزات صنايع از اين همه علم رايگان روي زمين ريخته به نفع كشور استفاده نمي كند؟

توليد علم جهاني در سال 2008 حدوداً 2 ميليون مقاله بوده است. يك درصد آن مي شود حدود بيست هزار مقاله! سهم ايران در سال 1387/2008 حدود 16000 يعني كمتر از يك درصد بوده است! آمريكا به تنهايي 18 درصد علم دنيا را در آن سال توليد كرده است و همه را هم تماماً دراختيار ما می گذارد! در اختيار ما مي گذارد تا اگر توانستيم به فناوري تبديل كنيم و به دنيا بفروشيم! چرا وزارت صنايع از اين 99 درصد علم دنيا براي توليد فناوري استفاده نمي كند؟ چرا ما در استفاده از اين علم رايگان بر زمين ريخته ناتوانيم؟

وزارت صنايع براي استفاده از اين ثروت انبوه چه تمهيدي انديشيده است؟....سيليس را تني 100 دلار بفروشيم و شيشة اپتيك را بسيار گران تر كيلوئي 1000 دلار بخريم؟ مگر نه اينكه دو دانه شيشة عينك چند گرمي را به قيمت 100 دلار مي خريم! وزارت صنايع توضيح دهد چه كرده است! مگر همين دانشگاهيان نبودند كه بيست سال پيش دانش فني توليد شيشة اپتيك را در ايران به دست آوردند اما وزارت صنايع نه تنها كمكي به توليد اين شيشه نكرد كه مانع هم شد؛ هنوز هم راه باز است: اين گوي و اين ميدان! خاك ايران را به توبره نكشيم؛ كارشناسان وزارت صنايع مثال هاي فراوان ديگري از اين به توبره كشيدن خاك ايران دارند! انتشار مقاله هاي ISI را تقبيح نكنيم كه اين ره به جايي نخواهد برد! نه از 99 درصد علم دنيا مي توانيم استفاده كنيم و نه حتي از دانش فني توليدشده در ايران كه به صورت مقالة ISI درنمي آيد و دانشگاهيان با آن ارتقاء دانشگاهي هم نگرفته اند!

واقعيت اين است كه ما نه علم را مي شناسيم، نه مفهوم دانش فني را درست درك كرده ايم. آنچه كشورها و بنگاه هاي اقتصادي رايگان به كسي نمي دهند دانش فني است نه علم! بنابر تعريف جديد، علم هنگامي علم است كه در چارچوب "گفتمان علمي" به صورت ارائة مقاله در همايش هاي ملي و بين المللي و يا انتشار در مجلات در "اجتماع علمي" مطرح و به بحث گذاشته شود، وگرنه هنوز علم نيست و توليد علمي تلقي نمي شود.

همكاران پژوهشي سخت كوش نگران نباشند. بي دغدغه به كار خودشان ادامه دهند و راه انتشار يافته هايشان را در اجتماع علمي ملي و بين المللي به هرصورت ممكن بجويند! ما بايد اين مرحلة "مشق علم" را همراه با افزايش توليد مقالات ادامه دهيم، تا پس از گذر از اين "دورة مشق" به مرحلة توليد علم وارد شويم و با حضور بين المللي نقش خودمان را در جهان و وظيفة خودمان را نسبت به مردم كشورمان ادا كنيم. آينده ارزش اين زحمات را درك خواهد كرد. و البته اميدوار باشيم نسل بعدي مديران كشور ما هم به نقش خود بهتر واقف شوند و راه توليد دانش فني و تجاري سازي اين دانش را هموار سازند...
والذين جاهدافينا لنهديهم سبلنا.

رضا منصوري
تيرماه 1389

***
رضا منصوری، فیزیک‌دان ایرانی و استاد دانشکدهٔ فیزیک دانشگاه صنعتی شریف است. زمینهٔ پژوهشی او نسبیت و کیهان‌شناسی است

راز

2010-08-29T01:59:00.001+04:30

نیستی
عکسای سوزونده تو قابن
ماهیای قصه رو آبن
لحظه ها افتاده از تابن
ساعت های کوکی مون خوابن
با من انگار قرص شب خوردن
انگاری بدجور کم آوردن
انگاری صدساله که مردن
انگاری از یاد منو بردن
که دیگه با ما کسی مثل قدیم نیس
کسی یاد توی دور از من و دل خستگیم نیست
کسی یاد تو و من که دیگه دور از همیم نیست
خواب من پر پروانه بی پر
گوش شب کر سرگیجه از سر
نبض رویام بعد تو رفت
خواب تو پر گلخونه پر پر
چشم ما تر هر لحظه بدتر
راز خندم با گریه لو رفت
****
فایل صوتیش رو هم می تونید از اینجا بگیرید . زیباست. نه شاعرش معلومه و نه خواننده اش.

در انتظار رود

2010-08-22T00:43:00.000+04:30

و من در انتظار رود
چقدر به آب رفته بنگرم
چقدر بر کنار سنگ
بایستم
و چشم برکنم به آب
که می رود
پس کجا است رود؟
چرا نمی رسد؟
تمام آبها زپشت هم
گذر کنند
تمام روز را
در انتظار رود
سپر کنم

عاقبت

2010-07-29T14:51:00.001+04:30

در سرانجام

کسی فریاد می خواند

و آواز

در سکوت

طعم شیرین شکستن دارد

ساراماگو

2010-06-20T00:04:00.001+04:30

ژوزه ساراماگو روز جمعه 28 خرداد مرد.
خیلی حیفم آمد . هنوز نشئگی کتاب کوری از سرم بیرون نرفته . و همان کتاب زمینه ساز شد تا بقیه کارها را هم بخرم و البته که هنوز نخوانده ام . اما همان کافی بود تا احترام زیادی برای ساراماگو قائل باشم .
متن مصاحبه رادیو فردا با عباس معروفی را در زیر می آورم چون دسترسی به سایت رادیو فردا برای خیلی ها ممکن نیست .
*****

ژوزه ساراماگو، روزنامه‌نگار، رمان‌نویس و داستان‌نویس پرتغالی‌تبار، برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۹۸ روز جمعه ۲۸ خردادماه، در ۸۷ سالگی درگذشت. از ساراماگو، چندین رمان و به‌ویژه «کوری» با بیش از ۱۵ چاپ به فارسی منتشر شده است.

عباس معروفی، نویسنده، در مورد ساراماگو می گوید: ساراماگو به عنوان یک نویسنده که حالتی عرفانی در کارهایش و حالت های عمیق انسانی در نگاهش هست کمی با نویسندگان دیگر متفاوت است. نه اینکه دیگران این را ندارند ولی (در کارهای او) این (موضوع) عمیقا از عرفان پرتقال، اسپانیا و آن زمینه هایی که در مکزیک وجود دارد، سیراب شده است. یک چیزی شبیه بورخس، او چنین نویسنده ای است.

ژوزه ساراماگو را به عنوان یک نویسنده بدبین می شناسند. بسیاری از منتقدان او را چنین توصیف می کنند. چیزی که خودش در پاسخ می گوید: من بدبین نیستم فقط خوشبینی هستم که به جهان خودم آگاهم. یا می گوید: کسی می تواند خوشبین باشد که احمق باشد یا میلیونر یا بی احساس.

البته بدبین...؟! نمی توانم اینطور تصور کنم. من فکر می کنم آنطورکه خودش می گوید؛ من آدمی هستم بسیار شکاک و آدمی که زود جوش نمی خورم. برای همین این گارد بسته در رفتارش پیشداوری هایی ایجاد می کند.

به هرحال نگاه انتقادی بسیار شدیدی نسبت به جهان داشت. آیا این برگرفته از آن نگاه سیاسی اش یعنی گرایش های مارکسیستی که داشت یا در حزب...

به هرحال عضو حزب کمونیست است. تا آخرین لحظه هم عضو حزب کمونیست بود. مسئله اینست که به این آدم نمی شود گفت بدبین. برای اینکه جهان ما جهان خشنی شده است.

یعنی واقع بین است و می بیند که انسان ها با دست خودشان چگونه گورهای جمعی ایجاد می کنند و چگونه فضای امنیتی پلیسی ایجاد می کنند، رمانهایش بازتابنده همین فضا است. رمان هایی که علیه اطاعت های کورکورانه و سرکوب های وحشیانه در جوامع بشری است. می بینیم که رمان برجسته اش «کوری» یک رمان بی نام، بی هویت، ناکجاآباد است. که هرجای دنیا می تواند باشد. اگر نویسنده ای بیاید این فضاهای امنیتی نظامی را تصویر کند، بدبین است؟

ساراماگو آثار خیلی زیادی نوشته اما رمان کوری است که در واقع او را در تمام جهان به عنوان نویسنده این رمان می شناسند. ویژگی این رمان چیست؟ رمانی که جهانی بی نام را معرفی می کند که همه آدم ها یکباره در آن به صورت مسری نابینا می شوند؟ آیا این یک متافور و تعریف دیگری هست از جهان پیرامون ما یا اینکه اثری انتزاعی است؟

دقیقاً همینطور است. یعنی دقیقاً یک رمان تمثیلی است و نگاهی است به جهان پیرامون خودمان. کوری در واقع کوری ظاهر و در باطن بینا بودن است. به این می پردازد.

می خواهید بگویید که ساراماگو در رمان خودش معتقد است برای اینکه بتوانیم به یک اخلاق فراتر دست پیدا کنیم، بهتر است که از سطح بگذریم و از آنچه که رابطه ما با عمق را می پوشاند، یعنی همان سطوح اشیاء و جهان عبور کنیم؟

یک سطح است در جهان امروز، سطحی که همه اش موج سواری و سیاست است. سیاست یعنی موج سواری و فرهنگ و غنای ادبی همان غواصی است. کوری یکی از شاهکارهای قرن بیستم است و نمی شود راجع به آن در چهار کلمه تعریف داد. من معتقدم مثل حافظ هر کس هر چیزی که برداشت می کند درست است. عوامل زیادی این رمان را شاخص می کند.

فکر می کنید با فقدان ساراماگو جهان چگونه نویسنده و انسانی را از دست داد؟

به نظر من واقعاً یکی از چهره های درخشان ادبیات جهان خاموش شد و آن جمله ای که آکادمی نوبل درباره اش می گوید، خیلی قشنگ است. می گوید: آثار ساراماگو با تمثیل های الهام گرفته از تخیل و شفقت و طعنه ما را بی وقفه وادار به ادراک یک واقعیت فرّار و مبهم می کند.

یادواره

2010-06-02T23:44:00.001+04:30

در شب عزلت من

ماه

کورسوی خفیفی دارد

و باد

تا صبح

بیداری

غصه های من

قطره قطره

روی عکس تو

قسه می نویسند

هجرت

2010-06-01T13:41:00.001+04:30

شب آغاز هجرت تو / شب در خود شکستنم بود

شب بیرحم رفتن تو /شب از پا نشستنم بود

شب بی تو شب بی من/ شب دلمرده های تنها بود

شب رفتن شب مردن/ شب دل کندن من از ما بود

واسه جشن دلتنگی ما/ گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق من و تو /هم زمین هم ستاره کم بود

از هجرت تو شکنجه دیدم/ کوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم/ کوچ من از من نهایتم بود

به دادم برس به دادم برس /تو ای ناجی تبار من

به دادم برس به دادم برس /تو ای قلب سوگوار من

سهم من جز شکستن من/ تو هجوم شب زمین نیست

با پرو بال خاکی من/ شوق پرواز آخرین نیست

بی تو باید دوباره برگشت به شب بی پناهی

سنگر وحشت من از من/ مرهم زخم پیر من کو؟

واسه پیدا شدن تو آینه/ جاده سبز گم شدن کو؟

بی تو باید دوباره گم شد تو غبار تباهی

با من نیاز خاک زمین بود/ تو پل به فتح ستاره بستی

اگر شکستم از تو شکستم/ اگر شکستی از خود سکشستی

به دادم برس به دادم برس /تو ای ناجی تبار من

به دادم برس به دادم برس /تو ای قلب سوگوار من

شب بی تو شب بی من/ شب دلمرده های تنها بود

شب رفتن شب مردن/ شب دل کندن من از ما بود

یله

2010-05-22T01:45:00.002+04:30

گاهی روزها را بدون هیچ دلمشغولی سپری کردن حال غریبی دارد .
غریب برای آنکه زیاد با این احوال آشنا نیستم .
دو روزی که گذشت را زدم به بی خیالی.
هرچند روزهای آخر ماه بود و رسیدن به رتبه اول جایگاه فروش در کشور کار سختی بود . تازه با آن برنامه های رقابتی و نزدیک که به همه این امکان را می داد که به اهداف قبلی برسند. و تازه با آن برنامه سنگین گروه ما که از همه بالاتر بود. اما رسیدیم. رقبای جدی ما تهران بود و شیراز و کرمان . و کرمان با آن برنامه سبک شاید کار سختی نداشت. اما دقیقا در همین روز آخر اختلاف را جبران کردیم و با عبور از برنامه توانستیم اردی بهشت را فتح کنیم.
بعدازظهر دیروز هم به خوشگذرانی و کاهلی گذشت ! به اضافه صبح امروز.
و بعدازظهرش به جشن پیوند یکی از همکاران و دیدار با دوستان قدیمی.
این را نوشتم که یادم باشد همیشه راه های ساده ای برای لذت بردن هست.

صد و چهل و هفت روز

2010-05-17T20:58:00.002+04:30

از شب یلدا تا امروز ...
شده یکصد و چهل و هفت روز
که ننوشته ام. هیچ چیز. مرگ آور است . نه!
یعنی از زمانی که پایم را گذاشته ام توی این خانه.
حالا یا خاصیت این خانه است که اهل نوشتن نیست و یا سرشلوغی من . نمی دانم!
چقدر خبرها شده توی این صد و چهل و هفت روز. چقدر خبرهای جورواجور و رنگ به رنگ.
چقدر حرصها و اضطرابها و دلمشغولی ها و دویدن ها و بودن ها و نبودن ها و گریه ها و خنده ها. چقدر زیاد!
زمستانی که گذشت . و چه زمستان گرمی بود. چقدر کار کردیم و همه چیز را پشتسر گذاشتیم. همه چیز.
آخر سال و روزهای پایانی سال که همیشه دوستشان داشته ام و امسال که ندیده رفتند.
عید که خیلی مبهم و گنگ بود و به کار گذشت.
و بعد گذشت فروردین و آمد اردی بهشت . که آنهم دارد تمام می شود به روزهای هر صبح تا شبش کار.
شده این ترجیع بند من کار. چاره چیست؟ باید جست.

شب یلدا

2009-12-21T17:34:00.003+03:30

همیشه شب یلدا برای من شبی دلتنگ است . شبی وحشتناک . خداحافظ پاییز جان...

و دستهای تو نبود

تا به التماس ، شب را نگه دارم

کمی رنج بردم

کمی گریه کردم

و با سیگار

همه را پس دادم

به هوا

هرچند دلم

به هوای تو

سایه ها را

تو می بیند.

خانه ساکت

ازدحام صدای تو است

و تاریکی

عکس تو را روی دیوار می اندازد.

****

بوی تو

از لباست

بوی کافور

از دستهای من....

خانه

2009-10-20T00:39:00.002+03:30

باد ما را با خود به همه جا برد
تمام کوچه های شهر را گشتیم
همه بن بستها را حفظ کردیم
و خطوط خیابان را شمردیم
روی همه تیرهای چراغ برق
سر همه کوچه ها
اثر انگشتمان را
یادگار گذاشتیم
و بر قله بلندترین خانه ها
آواز خواندیم
سر همه دو راهی ها
نیت کردیم
تا برگهای زرد پاییز
خطهای دفترچه های رنگی را
سپید کند
بعد ما با خودکار آبی
همه را سیاه کردیم
...................................................
این هم آخر قصه خانه
با این همه وسواسی که من در انتخاب برخی چیزها دارم ، و البته این وسواس گریبان خانه را هم گرفته بود، انگار که یافتن خانه ای که مرا راضی کند نشدنی شده بود. حالا باز جای شکرش باقیست که در راه تلاش برای ارضای این وسواس خستگی ندارم. حسابش را بکن. چیزی حدود 5 ماه ، هر روز 4 ساعت یک به یک خانه های در معرض فروش را گشتم. تازه ا چندرغاز پولی که من داشتم گاهی ویژگی های مورد نظر من خنده دار می نمود. جالبتر از همه این است که بعد از همه این جستجوها یک " ناگهان " به سراغت می آید . هرچند این " ناگهان " حاصل همان 5 ماه باشد...

دستها

2009-10-08T00:02:00.002+03:30

جدال دستها و چنگالها
و بشقابهای مغلوب
بر صحیفه سفره

جدال دستها و قلمها
و کاغذهای مغلوب
بر تارک دفتر

جدال دستها و دستها
و تن مغلوب
بر بستر تنهایی

پاییز

2009-09-24T22:02:00.003+03:30

روزهای خوب می رود

فصل روزهای سخت

فصل بوسه های سرد یک تبر

بر تن تکیده درخت

موسم جدایی از من است

کاش زندگی

طعم تازه ای شود

زیر پلکهای خشک

خاطره

طعم شور قطره ای شود

از فراز چشم

بر فرود لب

کاش دست مهربان مهر

با دو تکه ابر

مادری شود

که چاه خشک قلب من

بوی خاک و آب را

ز یاد برده است

شب روشن : بر سواد سنگفرش راه

2009-07-21T00:39:00.002+04:30

با تمام خشم خویش

با تمام نفرت دیوانه وار خویش

می کشم فریاد:

ای جلاد!

ننگت باد!

آه، هنگامی که یک انسان

می‌کُشد انسان دیگر را،

می‌کُشد در خویشتن

انسان بودن را.

بشنو ای جلاد!

می‌رسد آخر

روز دیگرگون:

روز کیفر،

روز کین خواهی،

روز بار آوردنِ این شوره‌زار خون.

زیر این باران خونین

سبز خواهد گشت بذر کین.

وین کویر خشک

بارور خواهد شد از گلهای نفرین.

آه، هنگامی که خون از خشم سرکش

در تنور قلبها می‌گیرد آتش،

برق سرنیزه چه ناچیزست!

و خروش خلق

هنگامی که می‌پیچد

چون طنین رعد از آفاق تا آفاق،

چه دلاویزست!

بشنو، ای جلاد!

می‌خروشد خشم در شیپور،

می کوبد غضب بر طبل،

هر طرف سر می‌کشد عصیان

و درونِ بسترِ خونینِ خشمِ خلق

زاده می‌شود طوفان

بشنو، ای جلاد!

و مپوشان چهره با دستان خون‌آلود!

می‌شناسندت به صد نقش و نشان مردم.

می‌درخشد زیر برق چکمه های تو

لکه‌های خون دامنگیر.

و به کوه و دشت پیچیدست

نام ننگین تو با هر مرده‌بادِ خلقِ کیفرخواه.

و به جا ماندست از خون شهیدان

بر سوادِ سنگفرشِ راه

نقش یک فریاد:

ای جلاد!

ننگت باد!

هـ .ا.سایه

" تاسیان " مجموعه شعر هوشنگ ابتهاج را دیروز خریدم . بعضی شعرهایش عجیب به دل می نشیند...

چرت نیمروز - حافظ

2009-07-10T14:24:00.001+04:30

چرت نیمروز - ترانه

2009-07-04T15:19:00.001+04:30

گاهی ترانه ها
غمگین یک صدا
پابسته نگاه می شوند
گاهی غزل
از بیت کم نظیر
تا مصرعی سکوت
تکثیر می شود...

چرت نیمروز - جماعت

2009-07-02T18:41:00.002+04:30

صبح روز بعد - impossible

2009-07-02T12:17:00.004+04:30

اگر از قبل بدانی که شکست غیر ممکن است ، دست به انجام چه کاری می زنی؟

صبح روز بعد - بدون شرح

2009-07-01T09:56:00.001+04:30

صبح روز بعد - دنیای من

2009-06-30T09:19:00.000+04:30

چرت نیمروز - صفه

2009-06-29T18:50:00.004+04:30

فردا

2009-06-28T17:41:00.002+04:30

اگرچه امروز لاله ای به خاک افتاد
از این به بعد
دستهای لاله چینان
بوی خاک خواهد داد.

باران

2009-03-31T15:43:00.003+04:30

رفتم از وسط رودخانه خشک عکس گرفتم. آسمان بدش آمد. تا برسم خانه آسمان تلافی کرد. من لباس خشک برایم نماند.

عیدانه

2009-03-19T14:11:00.005+03:30

برای حلول سال نو
چشمهای تو را کم دارم
خورشید منتظر می ماند
تا دستهایت
فرمان چرخش بدهد.
زمین حول تو می چرخد
چشمهایت را که ببیند
هول می شود
و سال تحویل می شود .
درختان خشکیده
با بوی عطر تو
شکوفه می دهند.

آخرین بوسه

2009-02-28T01:07:00.000+03:30

فردا این فانوس را خاموش می کنم
با ترانه راه آغاز می شود
سکوت می کنم
فانوسها کورسوی ملایمی دارند

به باد اعتماد نکن
فردا به راه دیگری است
بوسه ات را به باد سپردم
آخرین برگ پاییز روی لبهای من نشست.

آینه

2009-02-09T18:30:00.004+03:30

تصویر تو
کجای این آینه گم شد؟
کدام ترانه
عطر تو را دزدید
نگاهت
لای کدام دفتر جا ماند ؟
...
آینه
هر روز
سراغت را از من می گیرد
چیزی نمانده
تصویرم را کدر نشان دهد
از رفتنت
تصویر هزار پاره ام
هر روز بیشتر می شود...
.
.
.
( آینه می شکنه هزار تیکه می شه
اما باز تو هر تیکه اش عکس منه
.... )

...

2009-01-12T09:08:00.003+03:30

تو را اندوهگین ....

نه !

تو را با شادی و خنده

نه این هم نیست

پس چیست ؟

تمام آنچه در چشمان تو جاریست ...

***

خوش و خرم

نشاط و شادیت افزون

لبت پر خنده و شادان

الهی دشمنت محزون

تمام لحظه هایت مملو از شادی

نیاری هرگز از من

به قدر ذره ای یادی

الهی واگشاید سوی توآغوش دلداری

سرت سبز و دلت آباد

تنت از درد و بیماری

همیشه ، تا خدا ... آزاد

پر از شادی ، پر از خنده

سراسر روزگارت شاد

تمام خاطراتم را

بدست بادها بسپار

مرا از قلب خود بردار

به گوش قصه ها بسپار

به فکر لحظه هایت باش.

...

2008-12-25T15:21:00.000+03:30

چشمه های نوشین در دل کو ههای سترگ می جوشند .

بدرود پاییز

2008-12-20T23:51:00.002+03:30

بر پاییز مرثیه ای بخوان
بقدر شبی
که به حرمت پاییز
سیاه پوشید.

...

2008-12-16T16:23:00.000+03:30

وقتی هدفی نداری ، از بیراهه ها شکایت نکن .

.....

2008-12-04T02:33:00.002+03:30

من تمام سه شنبه های غمگین را
پشت چشمهایت پنهان می کنم
روزی که
نگاهت را برای من کنار بگذاری
***
ستاره ها سراغ دستانت را از من می گیرند
و ماه
نشانی صورتت را از من می خواهد
و تمام بادها
به جستجوی گیسویت
گردباد شده اند
باغ در سکوت است
پرنده ها آواز نمی خوانند
چون نغمه زمزمه های تو
سرمشق آوازشان بود

****
وقتی ستاره ها خیس می شوند
آینه خورشید را کج می تاباند....

باز هم باران

2008-11-06T13:48:00.000+03:30

باز باران...
با ترانه!!
زیر این سقف بلند
که افق گم شده است
و بجز خش خش صد چرخ و موتور
غیر از این نم نم بدچرخ اتول
نه صدایی . نه هوایی
ریزش باران هم ، بی ترانه شده است.
حیف . این نم نم و آن خش خش
قابل کشتن نیست
شیشه پنجره از دود و غبار
قابل شستن نیست
نه به باران نه به باد
"شیشه پنجره را باران شست؟"
نه پسر جان .
شیشه پنجره را مادر شست.
باز آسفالت خیابان خیس است
وای...
باز هم باران
باز هم قطره سیاهی از آب
حل شده دود و کثافت در آن
باز هم باران
چتر من اینک کو
زیر باران باید
چتر را راه انداخت...
باز هم باران
آسمان تف انداخت...

خزان

2008-11-03T18:00:00.000+03:30

دستهای تو
برگهای درخت
پاییز
همه را با خود برد
********
کدام خزان
کدام باد
دستهای تو را
از شانه های تکیده من
فروانداخت
بهار که بیاید
دستهای تو
بر قله کدام شانه
جوانه می زند؟

مرثیه ای برای عشق

2008-09-16T22:36:00.002+04:30

شعری بنویسیم
و از عشق تمجید کنیم
روزهایمان را کادوپیچ کنیم
و کناری بگذاریم
تا وقتی عزراییل آمد
دو دستی تقدیمش کنیم

شعری بنویسیم
در باب ستایش معشوق
وقتی اینجا نیست
و دلت برایش تنگ شده
و او به فکر تو نیست
و دارد جایی برای خودش حال می کند

شعری بنویسیم
در مدح معشوق
و سختی دوری
و بدهیم دست معشوق
تا وقتی دوباره دست خودمان رسید
خواندنش درد کیف آلودی داشته باشد

شعری بنویسیم
در رثای عشق
وقتی سکه اش دو طرف دارد
که یک ورش
بوی نامردی می دهد

شعری بنویسیم
در مذمت معشوق
و آنقدر به او فحش بدهیم
تا دلمان خنک شود
و جا باز شود
برای کسی دیگر.

رباعی

2008-09-11T14:17:00.002+04:30

از دستهای ما
گلی نخواهد رویید
چون قلب های ما
خاک حاصلخیزی ندارد .

غروب

2008-09-09T00:58:00.002+04:30

در انحنای افق
صدا کشدار است
و در غروب
خطهای افقی دراز می شوند .
پیاله ها
پیاپی پر می شوند
و پای درختان غروب
همیشه از سرخی خورشید نمناک است
باد می وزد
و خطوط افقی را
در هم می ریزد
پیاده راه می روم
انتهای شب پیدا نیست
من
پیدا نیستم
و شب
روشن نیست
باد ،
شب را می آورد
لای درختان غروب
صدای هلهله می آید
و شب
برگ درختان را سیاه کرد
پیاده به خانه بر می گردم .

کسوف

2008-08-26T00:36:00.007+04:30

و ناگهان
ستاره مرد
و ماه در محاق شد
شبیه قلب من
شبیه چشمهای تو

شبیه دستهای ما ...

ناگهان

2008-08-14T18:50:00.001+04:30

با نگاهی سبز می شوم
با سلامی می رویم
دستها آبیاریم می کند
میوه را دستان من می چیند
پاییز که شد
باد می شوم
بخار می شوم
محو می شوم

فصلهای بی تو

2008-08-11T17:52:00.002+04:30

به حمید و همسرش

شکایتی نمی کنم
اما
فصلهای بی تو چه دیر می گذرد
اینجا پنج شنبه ها
آغاز فصل دیگری است
با غروبهای شادش
و طلوعهای غمگینش
گاهی که از راه می رسم
گاهی که به راه می روم

هزار فصل تنهایی را پشت سر گذاشتم
و فردا دستهای من و تو
جهان دیگری خواهد ساخت
طلوع و غروبش مهم نیست
مهم قلب من است
که برای تو
همیشه بهاری است .

دستهایت را چتر کن
چشمهایت را باران
و خاطره عطرت را به من بسپار
برای فصلهایی که نیستم

مرداد

2008-08-02T14:37:00.001+04:30

با من از گل و بنفشه نگو
در مرداد
خوابهای خیس چشمه
می خشکد

سخن

2008-07-14T15:32:00.001+04:30

آز آسمان
افتاده بود روی زمین
و هنوز
دنبال تکه های ستاره می گشت
با دودوی چشمانش
بیهوده
در امتداد افق
خورشید
پایین می رفت

جاده

2008-07-05T00:18:00.001+04:30

شبی که باران می بارید
چشمهای من
پی ماه می گشت
که در آسمان گم شده بود
شبی که باران نمی بارید
دستهای من
به انتظار قطره آب
کاسه شده بود
شبی که انتظار
از جاده می آمد
با بوی خاک و گرما
چشمهای من
دستهایم را سیراب کردند
حالا
همه جاده ها
بوی انتظار می دهند

دستها

2008-06-26T09:49:00.003+04:30

یادم هست
روزی
موهای تو را
دستهای من شانه می کرد
یادت هست ؟

دستهای تو هنوز بوی یاس می دهند؟
دستهای من شکل کاغذ و قیچی گرفته اند .

خوب و بد

2008-06-10T16:31:00.002+04:30

خدا حرمت عشقت را زیاد کند
من چیز خوب نمی فهمم
من چیز خوب نمی دانم
یا شاید خوب من با خوب تو
آسمان باشد و زمین
تو حالا
چشمهایت را ببند
و دنیا را پشت پلکهای بسته ات تجربه کن
آینه های من مدتهاست صورت مرا ازبرند.
شادیت مستدام
اما
از من چیز خوب نخواه .

آسمان ، بی ابر

2008-06-09T07:41:00.002+04:30

تو قول داده بودی
که از تمام این کوچه ها
بقدر عبوری
بیشتر نخواهیم .
تو قول داده بودی
که دستهایت زنجیر نمی شوند .
تو قول داده بودی
که نفس دریایی ات
به انتظار بوی باران
خاک کهنه کویر را شخم نخواهد زد .
من آدم بدی نبودم ، نیستم و شاید هم نخواهم شد
چون تمام بارانها را
به وقت باریدن دوست داشته ام
و از آسمان
ابرهای بارنده نخواستم
تا شرمندگی دستهای ناتوانش را
اسباب بازی دلخواه خود نکنم
من بد نبودم
زیرا
آسمان بی ابر هرگز نمی بارد
هرگز.

سه

2008-06-01T15:22:00.004+04:30

این تازه نیست

قدیمی است

دو نفر همه نیستند

همیشه نیستند

خویش اند

و حس و حدسشان برای حادثه نزدیک

حدس دور دارند

برادر نیستند

که من بودم

تو نبودی

یا نمی دانم

شاید جوان بودم

شما جوان بودید

تو پیر بودی

کبوتران را دانه ندادم

یک تکه آسمان را خوب حفظ کردیم

که وقتی تو نبودی

بتوانیم از حفظ بخوانیم

این برای آن روزها کافی بود

احمد رضا احمدی از سایت آوای آزاد

*********************

گاهی شعرهایی می خوانم که دوست دارم شاعرش من بودم . حس مشترک . شعرهای احمدرضا احمدی این گونه است .

شفا

2008-05-27T00:23:00.005+04:30

شنبه 28 اردی بهشت - سه شنبه 6 خرداد 1387
لاییئس من روح الله الا القوم الکافرون
همیشه سوره یوسف . بی هیچ تعبیری . خود گویا بود و این آغاز شجاعتی بود عظیم از پس سالها رنجی که خود خواسته و ناخواسته برده بودم . رنجی نه یکباره که دردی مداوم . هر روز . ویران کننده و طاقت فرسا . و عجبا که نه شهامتی بود و نه دستی که این غده را بیرون کشد . و عاقبت چشمهایی که بسته شد و دستی که خطی را گشود و صفحه ای باز شد .

يَا بَنِيَّ اذْهَبُواْ فَتَحَسَّسُواْ مِن يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ ( یوسف- 87)

و به جستجوی یوسف رفتم . پیراهن یوسف می خواست تا چشمانی را بینا کند ... و کرد.

و بعد شادی عظیم بود. خدایش بیامرزاد.

گل آقا

2008-05-03T18:13:00.002+04:30

بر جنازه کسی که می خنداند ، بیشتر اشک می ریزند .
پنج شنبه دوازده اردی بهشت ، چهارمین سالروز مرگ کیومرث صابری بود . یاد " گل آقا " ی دوران کودکی بخیر ...

دفاعیه

2008-04-21T21:25:00.001+04:30

من چه دفاعی دارم از خودم بکنم آقای قاضی
من بی دفاعم
همه سهم بنده از زندگی کار کردن در زیر زمین اداره بایگانی بود، لای پرونده ها
من ساده بودم ،من همه چیز را باور می کردم
سرم به کار خودم بود، من شریف بودم
من مقاومت کردم تا حد توان ؛اما من توانم کم بود
بنده ضعیف بودم برای خودم ضعیف بودم و برای دیگران
من به همه احترام می گذاشتم
و من شروع کردم به بازی کردن
و من شروع کردم به سرگرم شدن
و بعضی وقت ها یادم رفت که کجا هستم
و همه اینهایی که گفتند مال من نیست
حق من نیست
من اشتباهی ام
من از اولش هم اشتباهی بودم
تقصیر من بود ؛تقصیر دیگران هم بود
اما خدایا تو شاهدی که من هیچ چیزی برای خودم برنداشتم
من هیچ چیز رو در جیبم نزاشتم
من از سهم کسی نزدم من فقط اشتباهی بودم
من فقط اشتباهی بودم
خدایا تو شاهدی که من هیچ چیزی رو خراب نکردم
خدایا تو شاهدی که من کسی رو اذیت نکردم
من فقط اشتباهی بودم
حالا من مانده ام و تقاص این همه اشتباه دیگران و بازیگوشی خودم
من از هیچ کسی توقعی ندارم
خدایا تو من رو ببخش

*********************
این دیالوگ مسعود شصت چی در آخرین سکانس دادگاه سریال مرد هزار چهره است .
بازخوانی متن این دیالوگ ، خواننده را به نکات جالبی می رساند
شاید هم ما ایرانی ها توی هر ماستی دنبال مو می گردیم.

خشونت

2008-04-01T02:41:00.002+04:30

ما باید حداقل یکبار دستمون رو محکم بکشیم روی رنده تا بفهمیم پوره سیب زمینی چه احساس دردناکی دارد . هیچ راه دیگری برای همدردی با پوره سیب زمینی نیست . تازه اصلا نمی خواهم وارد مبحث کتلت سیب زمینی بشوم .

بهاریه

2008-03-28T04:03:00.001+04:30

حتی فریادی نزدم

که نور را

به بازی بگیرد

هرگز ندویدم

بر آستانه درگاهی که

از لای درزهایش

اشعه های نور

چشمانم را می آزرد.

فقط دستانم

خاک مرده را نوازش می کرد

تا گاهی که مقبره ای نمایان شد

ماهی

2008-03-18T11:35:00.002+03:30

نشسته بود لب حوض و با دستش موجهای کوچک درست می کرد و رهایشان می کرد تا دیواره حوض .ته حوض لجن داشت و ماهی قرمز که دو سه تایی می شدند .
گفت : " بگیریمشان برای سر سفره هفت سین "
گفت : " ماهی که سین ندارد "
گفت : شگون داره
گفت : شگون ؟ این ماهی ها فقط پولک دارند
گفت: اذیت نکن . قشنگه . دوست دارم
گفت : اما فکر نکنم ماهی ها با تو هم نظر باشند
گفت : اونا ماهی های منند.
گفت : ماهی ها مالکیت خصوصی سرشان نمی شود
گفت : پس برایشان فرقی نمی کند توی حوض باشند یا تنگ
گفت : فرق می کند . تنگ تَنگ است برایشان
گفت : ماهی که تنگی و گشادی حالیش نمی شود
گفت : می شود .
گفت : از کجا می دانی ؟
گفت : ماهی های تنگی خیلی زود می میرند.

شمع

2008-03-03T16:56:00.002+03:30

نخ شمع از شمع پرسید :" چرا وقتی من می سوزم ، تو آب می شوی ؟"
شمع جواب داد :" مگر می شود کسی که همیشه در قلبم بوده بسوزد و من نگریم ؟"

پلها

2008-02-26T18:01:00.003+03:30

پل اول گفت : " طولانی ترین سفرها با اولین قدم آغاز می شود . "
پل دوم گفت : " قدم در آب نهادم تا روندگان از رویم بروند ."
پل سوم گفت :" قرنها است به تمامی در آبم . نم کشیده ام . استخوانم درد می کند . طاقت هیچ کدامتان به من نمی رسد ."
بیست و نه پل دیگر همه خندیدند . چون بیشتر از پل سوم در آب فرو رفته بودند .
پل سی و سوم گفت : " پل آخر منم . حلقه اتصال منم . تا من نباشم پلی نیست . من نباشم ، همه تان آبراهه های بی مصرف اید . "
پل اول گفت :" تا از چه سو وارد شوی . "

سی و یک - سی و دو - سی و سه

2008-02-24T23:43:00.005+03:30

زمان

2008-02-20T23:38:00.002+03:30

سرگیجه گرفتم از بس چرخیدم
عقربه ثانیه شمار داشت می چرخید.
کمی یواشتر
دقیقه شمار رسیده بود به هفت
چقدر شما دو تا بحث می کنید . یک ساعت آسایش ندارم از دستتان .
ساعتگرد رسیده بود به دو

ریشه

2008-02-17T13:00:00.009+03:30

" سردم شده . چقدر باد می آید . ابرها چقدر تند تند می گذرند ."
دختر جرعه ای دیگر از لیوان قهوه اش نوشید .
" دل بستن بیهوده است . تا دل ستاندن اینگونه دل نسوزاند . بدجوری دلم گرفته ."
پسر دستهایش را فرو کرد توی جیب کاپشنش .
" غروب غم انگیزی است ."
دختر لیوان پلاستیکی خالی قهوه را مچاله کرد .
" کاش سلامی نبود . تا بعد والسلامی هم نباشد . تا سنگهای سخت را آب روان خراش بر پیشانی نیاندازد . "
پسر نگاه می کرد به امتداد رود .
" بگذار والسلامش را روزهای بعد بگوییم . "
دختر نگاهش دوخته شد به درز بین سنگفرشها .
" ریشه هر روز بیشتر فرو می رود . فردا باید این درخت را از تنه قطع کرد . و دستت به ریشه های عمیقش نمی رسد ."
پسر آسمان را نگاه می کرد که حالا یکسر ابری شده بود .
" کاش می شد شب رااینجا بمانیم . "
دختر چشمهایش را به پسر دوخت
" برویم ."
پسر نگاهش را لغزاند تا انتهای جاده .

آسمان

2008-02-10T16:14:00.000+03:30

کودک گفت : " انتهای دریا کجاست ؟"
پیرمرد گفت: " آسمان "
کودک گفت : " انتهای آسمان کجاست ؟"
پیرمرد گفت : " نمی دانم "
کودک گفت: " چشمهایم را که می بندم آسمان تمام می شود . "

شاید

2008-02-10T00:34:00.000+03:30

ماه گفت :
"هنوز در سربی نور من زمین رازهایش را باز می گوید. "
گنجشک یک شاخه بالاتر پرید و گفت:
"هر چه از این زمین فاصله بگیری ، آزاد تری . نه فقط برای آب و دانه . روی شاخه ها چون شکوفه ای رسته ام . "
ماه گفت :
"رازهای زمین از آب و دانه نیست . از شاخه های تکیده ای است که رستن را زمزمه خواهند کرد. "
گنجشک گفت :
"شاید."

عبث

2008-02-04T08:48:00.000+03:30

دست ها می سایم
تا دری بگشایم.
بر عبث می پایم
که به در کس آید .
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند.

...

2008-01-22T10:18:00.000+03:30

"هر چه پیر تر می شوی ، کمتر می توانی به زخمهای جنگ افتخار کنی ."

از فیلمنامه جنگ هارت

عاشورا

2008-01-16T16:17:00.000+03:30

دهه اول محرم شور و شوق خیلی ها برای خیلی کارها زیاد می شود . هدف البته واضح و معلوم نیست ! اما مسیر مشخص است . جمعیتی جوان و هیجان زده که دنبال صدای سنج و دهل می روند و با حرارت زنجیر می زنند و نوحه می خوانند . تمام که می شود ، یک نخ سیگار و استکان چایی صلواتی خوب می چسبد . تا شب و شام نذری و هزار مراسم دیگر . گاهی فکر می کنم ما ایرانیان کمبود کارناوال داریم و همه را در عاشورا خلاصه کرده ایم . واقعا از این هزار نفر علم بدست و زنجیر بدوش ، چند نفر می دانند برای چه کسی و چه چیزی عزاداری می کنند ؟ یکی دو سال است خودروها را نیز محرمی می کنند . روی شیشه و سقف و در و دیوار ماشین جملاتی می نویسند در توصیف عاشورا یا ذکر و یادی از ائمه و به رسم این ده روز ، این کار را هم صلواتی انجام می دهند . دیروز دو سه نفر جوان جمع شدند کنار خیابان ما و بساطشان را پهن کردند روی ردیف شمشادها . تابلو هم زدند که : ایستکاه صلواتی . شروع کردند به رنگ زدن ماشینها . جالب اینکه یک روحانی وسط کار آمد و ایراد می گرفت به کارشان . نمی دانم جوابش را چه دادند که ول کرد و رفت . عکسهایش را در زیر ببینید .

2008-01-15T22:09:00.000+03:30

از کدام سو

2008-01-03T14:45:00.000+03:30

رو به سمت نوبهار ؟

از کدام سو ؟

چار سو

باد و برف می زند

وز نفس

دیده بسته ،

ره کدام سو ؟

از کجا روم به سمت نوبهار؟

چون در این شکسته فصل سرد

- همچو پا و قلب و این قلم-

آتش درون من

خیس می شود

پس همین دو قطره برف را بچسب

بی خیال اینکه این بهار

از کدام سو است .

سردی هوا و برف را بچسب .

سقوط

2007-12-31T08:25:00.000+03:30

پرواز را دستخوش دستهای خسته ات نکن .

بگذار بالهای شکسته

در انزوای ساده غروب

مغلوب شب شوند.

هرگز به روی صبح ،

بالهای زخمی خسته را

باز نکن .

زیرا که صبح

پرهای شاد می خواهد ،

آماده پرواز

انقلاب

2007-12-20T16:26:00.000+03:30

**********************

..... اصفهان بوده باشی اگر و بخواهی از میدان آزادی بروی میدان انقلاب ، ردیف تاکسی ها ایستاده اند اول چارباغ و فریاد می زنند :" انقلاب می ری ؟ آقا ، انقلاب ؟ خانم ، انقلاب ؟ انقلاب دو نفر ... انقلاب یک نفر ..." خنده ام گرفته بود از این فریادها ، اگر جور دیگر بشنوی . هوا سرد بود و آخر آذر بود . دی ، در راه بود....

**********************

با صدای نعره وار

می کشد فریاد:

انقلاب ، یک نفر

تا که پر شود تمام خالیش ،

انقلاب یک نفر

انقلاب صد نفر ، هزارگان

رفت و جز ترانه ای

نماند.

تلخ چون قهوه های عصرگاه

انقلاب ، یک نفر

ولی چه سود

که یک نفر

نبود

عاقبت ، خسته از تمام " دادها"

پشت رل نشست

گذاشت دنده یک

و رفت

میدان انقلاب اصفهان

زاینده رود و سی و سه پل هم پیدایند

عکس از نرم افزار google earth تهیه شده است

قتل عام

2007-12-19T14:22:00.000+03:30

قتل عام درختهای پاییزی ، در بعد از ظهر رخوت آلود آخر پاییز ، حال غریبی داشت . جمعیتی به تماشا ، و درختانی که مثل برگهای دو روز پیش پر زدند و به خاک نشستند . اینجا یک سال دیگر می شود زیرگذر یا روگذر. تا ماشینها راحت تر و سریعتر به مقصد برسند . چل- پنجا تا درخت قربانی شدند . ارزانی دود و سرعت و آهن.

2007-12-19T13:08:00.000+03:30

غروب

2007-12-15T02:14:00.000+03:30

غروب اصفهان ، از پنجره کوچک خستگی من

هفت روز

2007-12-09T23:44:00.001+03:30

زمین
هفت دور چرخید دور خودش
و من هفتاد بار

دور خودم

زنده گی

2007-11-11T01:22:00.000+03:30

برو - بدو - برو - برو - بدو - بدو- بدو- برو- برس - بکش - بکن - ببند - بزن - برو- برو- بدو- بدو- برو- نکش - نکن - برو - بزن - به زن - به من - بکن - نکن - نه! کن! - برو- بدو - بدو - بدو- سرم - خرم - بدو - بدو - نرو - بدو - بشین - ببین - ببین - نبین - چرا؟ - بدو - برو - بدو - بخر - ببر - خرم - بپز - بده - بخور - بخر - نده - برو - بدو - برو - بشین - ببین - نبین - بیا - برو - چرا؟ - خفه - برو - برو - بده - ببند - بزن - به زن - بخر - بخور - بپز - بکش - بده -بزا - بپر - بکش - به نیش - همه - به پیش - بخند - به ریش - بشاش - برو - بدو - به سر - بخواب - برنگرد.

شد ز غمت خانه سودا دلم

وای دلم

چهارراه

2007-11-11T01:18:00.000+03:30

دست می کشم روی چشمهایت

تا انتهای حسرت دستهایم

که دیری است

بوی دستهایت را نمی دهند.

باز کن این لعنتی را ، باز کن

و باز صدایم کن

و باز نگاهم کن

و باز ، دستهایت را باز کن

تا بوی اقاقی ها

چله نشین گیسوانت گردند

ما درد مشترکی داریم

هر دو گمشدیم

نمی دانم پشت کدام چراغ قرمز

فراموشت کردم

حالا همه چراغها

سبزند

بکش- نکش

2007-11-03T08:49:00.000+03:30

دست کش

دستکش

دست کش

دس بکش

بکش

نکش

چه فرق می کند ؟

یا نمی کند

اگر که فرق می کند

چرا

وگر نمی کند

چرا

فقط همیشه

دستتو بکش

نکش

بکش

اگر چه

هیچ فرقی هم نمی کند

می کند ؟

نمی کند

بازی

2007-10-30T15:03:00.000+03:30

بازی همین دو روز

بازی همین دو دوز

بازی نمی کنیم

این قلب خفته را

با هر نگاه

راضی نمی کنیم

یک ربع بیشتر یا کمترش چه سود

بازی همین دو روز

یازی همین دو دوز

هرگز

2007-10-28T01:31:00.000+03:30

هرگز نشد

نشد

پروانه عاقبت

پرواز کرد و رفت

هرچند پیله اش

با دست سنگی ام

از هم دریده شد

من دست می کشم

روی تن درخت

افسوس می خورم

اینجا به یادگار

باید خطی نوشت

" آهسته رد شوید

پروانه بر درخت

چندی است خفته است "

یک نفس عمیق

2007-10-18T10:57:00.000+03:30

همچون تو ، همچون من

همچون هزار پرنده ، هزار دریچه

که اندوه آزادی را

فریاد می کشند

از آخرین تارهای خشکیده حنجره شان

که اندوه آزادی را

فقط با یک نفس عمیق

فرو می خورند.

2007-10-10T00:01:00.000+03:30

سکون مقدمه پیروزی است

باید نشست ، نباید رفت

و این امتداد را تا آخر چه سود

...

من خواهش دستهای تو ام

من اندوه زیر پلکهای بسته تو ام

فریاد نه ، که سکوت را

حضور نه ، بدرقه را

مرا

تو را

به راه

نخواهم دید

...

کسی هست که هنوز جرات فریاد داشته باشد ؟

بعد از هزاران سال

تنها جوانه آخرین گیاه

لگد کوب چکمه سربازان نخواهد شد

که دستهای کوچک کودکی فقیر

به تمنا

از خاک می کشد بیرون

با ریشه اش

با ساقه اش

با برگهای لطیفش

پاییزانه

2007-09-30T13:20:00.000+03:30

هفتم مهر هم گذشت . هفت ِ هفت ! این روز رو بسیار دوست دارم . نه بخاطر زادروزم . بل بخاطر اینکه گویی دروازه پاییز است . از آن هفته اول مهر که هنوز جای پای شهریور را دارد گذشته ای و از این دروازه باشکوه که بگذری قدم گذاشته ای به حیاط پاییز. و بیراه نگفته باشم امسال هم پاییز هم پا تکانده و حالا هوا به سردی می زند و برگها به زردی .
قدمت خوش پاییز جان

علاقه

2007-09-28T23:00:00.000+03:30

بخشی از خاطرات آقای رفسنجانی از خرداد ماه سال 68 . کامل ترش در اینجا

*****************

3 خرداد ماه

ساعت 9 صبح به بیمارستان برای ملاقات امام رفتم.چند دقیقه ای ایشان را دیدم.رو به بهبودی می روند. چند کلمه ای صحبت کردم.گفتند کمی درد دارند.دستم را به آرامی روی دست امام گذاشتم.داغ بود.حرارت دستشان تا اعماغ * وجودم را گرم کرد.عشق به امام بی تابم کرد.مایل بودم بوسه ای بر لبهای خشک و پژمرده ایشان بزنم. شرم کردم.لبهایم را روی نقطه هایی از سرشان که مو نداشت ، گذاردم.آن جا هم داغ و مرطوب بود،بی اختیار با زبانم کمی از رطوبت را برداشتم.امام با گرفتن انگشت شستم که روی دستشان بود ،پاداشم را دادند.دکترها ابراز رضایت کردند.به احمد آقا گفتم گوشه ای از صحنه های عمل جراحی را پخش شود

* غلط املایی از متن اصلی است.

پاییز

2007-09-27T23:21:00.000+03:30

قدم پاییز مبارک ....

رويش

2007-09-10T14:48:00.000+03:30

من انتظارم . من صبرم . دردم . من رنجم .
شكفته ام
چونان غنچه هاي طوفان
بر بستر فرار باد
تا لحظه هاي آسايش
بركندن زمين باشد از بيخ زمان
چون سهمگين ترين طوفان
هميشه از حاشيه احساس من مي گذرد
و نطفه ام
بر بستر باد بسته شده است

تناسخ

2007-09-10T00:56:00.000+03:30

كوه هاي بزرگ را فقط دستان باد مي سايد...

حجم مرده 3

2007-07-12T00:30:00.000+03:30

وقتی می بوسه تو رو یاد من می افتی هیچ وقت ؟

وقتی نازت می کنه یاد من می افتی هیچ وقت ؟

وقتی گل می ده بهت یاد میخک هام می افتی

وقتی زل زدی بهش یاد شکلک هام می افتی

یا که نه ؟

یاد من می افتی هیچ وقت یا که نه ؟

یاد من می افتی هیچ وقت؟

وقتی گریه می کنی سرت رو بغل می گیره ؟

وقتی می خندی بهش برای خنده هات می میره ؟

وقتی با هم دیگه اید ، کنار هم اینور و اونور

وقتی چشم غره می ری واسه چشات می زنه پرپر؟

تو رو دوست داره مثل من یا که نه ؟

تو رو رو چشاش می ذاره یا که نه ؟

وقتی آهنگی که با هم می شنیدیم رو گوش می دی یادم می افتی ؟

اونجاهایی که با هم رفتیم می ری یادم می افتی ؟

هنوز عکسهام رو نگه داشتی یا نه ؟

هوای طوطیمونو داشتی یا نه ؟

یاد من می افتی هیچ وقت ؟

وقتی گریه می کنی سرت رو بغل می گیره ؟
وقتی می خندی بهش برای خنده هات می میره ؟

وقتی دلگیره ازت تو رو می بخشه یا نه ، مثل من ؟

واسه خندوندنت نقشه می کشه یا نه ، مثل من ؟

یاد من می افتی هیچ وقت

یا که نه ؟

یاد من می افتی هیچ وقت ؟

-------------------------------------

بخشی از ترانه آلبوم رویای آبی هاتف است با جرح و تعدیل البته . می خواستم بخش سوم را بنویسم . دیدم این ترانه هم زیبا است . اصل ترانه را با صدای هاتف از اینجا بگیرید .(4.92 MB)

حجم مرده - 2

2007-07-06T23:57:00.000+03:30

تمام دانشگاه دور سرم می چرخید . خورشید افتاده بود پایین و بازهم عمود می تابید . اما دانشگاه با تمام متعلقاتش دور سر من می چرخید . حیاط مجتمع فنی ، نیمکت ها ، پنجره ها . می چرخید و من هم می چرخیدم . صورتم گر گرفته بود . شقیقه هایم . تپش مدام . قلبم ، بی وقفه ، . اما خودم ، در آرامش مطلق . و همین مضطربم می کرد . دو دور جلو بودم . حق بود . و خدایی حق بود . رفتم توی دستشویی و آب زدم به صورتم . بدتر شد . حالا دستشویی هم با تمام توالتها و شیرهای آب دور سرم می چرخید . آمدم بیرون . با حمید . راه افتادیم . زدیم بیرون از در پشتی حیاط مجتمع . روبروی دانشکده در آمدیم . گفتم : " بریم سر کلاس؟" سیالت داشتیم با دکتر سفید . حمید گفت :" نه . مگه دیوانه ای ؟" گفتم :" حال می ده . میریم تا ته تخته و بر می گردیم . ." حمید زد زیر خنده . آفتاب افتاده بود و مایل می تابید . من هم خنده ام گرفت . حمید به قاه قاه افتاد . من هم . زیر پایم ماسه بود . داشتم می شمردم . تک به تک . گفتم :" پس کجا بریم ؟" را ه افتادیم . شل و وارفته . سعی کردم مرتب راه بروم . بدتر شد . خنده ام گرفت . با حمید قهقهه می زدیم . رسیدیم مجتمع علوم پایه . گرمم بود . رفتیم توی مسجد . خنک بود . دراز کشیدم . سقف مسجد عجب دورانی داشت . بازهم خندیدیم . کسی گفت هیس! . زدیم بیرون و راه افتادیم . یک کیلومتر - دو کیلومتر - رسیدیم در دانشگاه . خیلی مودب رفتیم بیرون . کنار خیابان را گرفتیم و سلانه سلانه رفتیم و خندیدیم . حمید گفت :" نریم تو دانشگاه ." گفتم :" راه دور میشه . بریم خونه بخوابیم ." نرفتیم تو دانشگاه . دور زدیم . دو دور ! وقتی رسیدم خونه ، خورشید افتاده بود پایین و دیگر نمی تابید . با لباس خوابیدم . صبح فردا هنوز دنیا داشت می چرخید . نشستم . دیوار روبرو پر از آجر بود . شروع کردم به شمردن . دهانم تلخ بود . توی یخچال آب نبود . شیر را باز کردم و دهانم پر از آب شد . اما باز هم تشنه بودم . حس کردم قطره ای آب توی بدنم نیست . شیر را بستم و دوباره افتادم وسط هال . حال نداشتم نفس بکشم . چه برسد به بیرون رفتن و سر کلاس نشستن . تلفن زنگ زد . خودم را کشیدم سمت صدا و صدایی از آن سو گفت سلام . خودش بود . گفتم سلام . عزیزم . خوبی . و خیلی زود دو ساعت گذشت . تشنه بودم و گرسنه و سیگار هم نداشتم . چاره ای نبود . باید می رفتم .

حجم مرده -1

2007-06-16T01:32:00.000+03:30

این راه لعنتی را باید رفت و برگشت . باید صد دفعه رفت و برگشت . وقتی آدم چشمهایش باز شوند و چیزهایی را ببیند که نباید ببیند و یا نمی خواسته که ببیند ، دیگر چشمهایت را هم از حدقه در بیاوری فایده ای ندارد . نمی توانی فراموش کنی . نمی توانی از خاطرت ببری چیزهایی را که می خواهی دیگر یادآوری نکنی . اصلن مشکل همین یادآوری مسخره خاطرات گندیده ای است که گاهی مثل یک ارتش منظم حمله می کنند و ویران می کنند و بر می گردند . و بعد ، تو می مانی و اندوهی یا عصبانیتی که نه با آب و نه با دود سیگار نمی شود فروخوردش . می ماند و می سوزاند و ویرانه ای بجا می گذارد که اسمش را نه می شود انسان گذاشت و نه لاشه . جسد متنفس شاید بد نباشد . چیزی در مایه های مرده متحرک . با این تفاوت که قدرت تحرک را هم سلب می کند . یک نقطه لامکان ، جایی میان فضای روبرو که ساعتها بر و بر باید نگاهش کرد و ذهن را چرخاند و چرخاند تا جایی و وقتی که بشود تکانی خورد و برخاست . و چه برخاستنی ! با کیسه ای از درد . دمل های چرکین . عضلات منقبض . تلو تلو بخوری و آبی به صورت و باز از نو تا دوباره کی این ارتش مزخرف حمله کند .

کبریتی و آتشی و سیگاری و دودی . حالا بعد از همه این سالها ، تنها چیزی که باقیمانده است همین دود است و سیگار . دیگر نه آن آدم مانده است و نه صدایی و نه زنگی و نه حتی بامداد و شامگاهی که دلخوش گذرانش باشی . میزان گذر زمان شده همین تک تک سیگارهایی که دود می شود . و تمام هذیانی که در این فروخورد و بازدم دود سیگار می روند و می آیند . تبی پا بر جا که فقط بین دو دم و بازدم سیگارت لحظه ای – شاید – فروکش کند و این برای کسی که تمام مسایل زندگی را خودش بتنهایی حل می کند یعنی یک شکست . پارادوکسی که شده تمام سلولهای سوخته مغزت . مگسی در تار عنکبوت . یا اینکه بخواهی در مرداب بیشتر دست و پا بزنی . بیشتر فرو می روی و اگر هم نزنی بازهم بیشتر فرو می روی . و همه از یک چیز شروع می شوند : چیزهایی که نباید می دیده ای و دیده ای و حالا اگر کاسه چشمانت را هم در بیاوری فایده ای ندارد . حجم مغزت را طلب می کند . تمام و کمال . حتی یک سلول هم جا نمی افتد .

انتها

2007-03-21T03:31:00.000+03:30

سفره پهن است از دم غروب و ماهی توی تنگش نفس می زند با آن لبهای گردش. دو سه تا سین هنوز کم است . بهتر . هفت سین را دوست ندارم . سالی که دایی ام مرد هفت سین چیده بودند . اگر هفت شین بود بهتر بود . شرابش را از کجا می آوردیم ؟ باز سیر و سرکه همه جا هست . اما هفت سین را دوست ندارم . همان دم غروب غر می زدم که همین سیر و سماق مسخره را هم جمع کنید . به همان شمع و گل و ماهی راضی ام . ساعت چند است . کسی باید بیاید . منتظرم . خانه شلوغ می شود و چراغها روشن . سفره هنوز پهن است . ماهی ها سرگیجه نمی گیرند ؟ خواب که ندارند . کی می تواند وسط آب بخوابد ؟ کاش من هم وسط آب بودم . وسط یک دریا . خورشید کی در می آید ؟ دنبال قران می گردم . بعد از یکسال بگذار فوتش کنم تا گرد و خاکش بپرد . مادر دستمال کشیده که گرد و خاک ندارد. انگشت لای یکی از صفحه ها گیر می کند . « فبای الاء ربکما تکذبان » راستی به کدامش ؟ همه اش . ساعت چند است ؟

چیزی حوالی سراب

2007-03-14T00:06:00.000+03:30

جاده بود و جاده و جاده و دستهای خالی مسافری که حالا باید می رفت تا سمت افق. تا سرابهایی که از دور ، دست تکان می دادند . چشمها اما چراغهای خوبی نبودند . دراز کشید کنار خیابان و دست مالید به سوسوی چراغی که از دور می آمد . چقدر آشنا بود . شامه اش را تیز کرد تا یادش بیاید عطر این زمستان را قبلا کجای خاطراتش پنهان کرده است . بازهم زور زد تا از بین توده چربی بکشد بیرون خاطره این احساس را . اما نمی شد . خسته تر از آن بود که برود سراغ تک تک خانه های دربسته و توی کوچه ها قدم بزند . پس همانجا نشست وسط کوچه و باکش نبود که خاک آلوده شود . اما شب انگار این بو را آورده بود و نمی برد . بازهم زد به جاده . چراغها خاموش بودند . راه افتاد . شمرد . یازده تا ستاره بالای سرش بودند . نشان کرد تا گم نشود . اما انگار این راه را باز هم آمده بود . یکبار با خورشید . همین بود که حالا سنگها آشنا تر بودند . یا می دانست کجای جاده باید بیافتد توی گودال . یا پایش لنگ بزند و بنشیند تا مچ پایش را بمالد . چراغها هنوز خاموش بودند. یادش آمد کسی را می شناخت که دستهایش نرم بود و نفسهایش بوی آب سرد می داد . اما حالا تشنگی امانش نمی داد . هنوز باد بوی پنجره ای را می آورد که میله های آهنی داشت و سبز بود و همیشه نیمه باز بود . پاییز و زمستان. یا مثلا انتهای این جاده که حالا رنگش سیاه تر شده است . برای همین لم داد به پشتی صندلی و دستهایش را اول برد توی موهایش و بعد گذاشت روی چشمها . ته مانده سیگار هنوز توی زیرسیگاری دود می کرد و پنجره بسته بود . شبها همیشه پنجره ها بسته است و چراغها هم خاموش . اما ته این جاده یکبار که خورشید نبود چراغی روشن بود . حالا نیست . پس دستها را روی پوست خاک کشید و لم داد به صندلی تا صبح شود و کسی پنجره را باز کند . .

یادگاری

2007-03-04T15:11:00.000+03:30

دلم هوای باران بیکران دارد
دلم هوای بادهای وحشی و طوفان
دلم هوای گریه بی امان دارد.

2- چگونه ماه در محاق شد
کدام سایه
نقاب به روی ماه کشید؟

ماه گرفتگی سیزدهم اسفند اصفهان ، زیبا بود . هر چند
هوا سرد باشد و عکاس هم ناشی . اما ارزشش را داشت .

گفتگو

2007-01-27T00:13:00.000+03:30

گفتی خودم
گفتم خودت
گفتی تو هم
گفتم خودت
فقط خودت
گفتی دستام
گفتم رها
گفتی دستات
گفتم به باد
گفتی چشام
گفتم دو نور
دو کاسه جام بلور
گفتی چشات
گفتم که کور
همیشه دنبال یه نور
گفتی لبام
گفتم شراب
دو جام قرمز ، می ناب
گفتی لبات
گفتم کویر
گلی که افتاده به زیر
گفتی دلم
گفتم نبند
زنجیر پاشو به یه بند
گفتی دلت
گفتم رهاست
ز دست این زنجیر و بند
گذشته از شبهای گند
نمیشه بستش به یه بند

بدون شرح

2007-01-07T17:01:00.000+03:30

دو سیگار
دود می شدند
کنج تنهایی زیرسیگاری
پوست یکی
از شرم لبهایت
قرمز شده بود
و چشمهای تو
از دود
......
گفتم :« دودش توی چشم خودت می رود.»
گفتی :« چشمهایم برای تو »
اما چشمهای مرا
کسی دزدیده بود
.....
دو سیگار
دود می شدند
کنج تنهایی زیرسیگاری
پوست یکی
از وحشت دستان من
چروک شده بود
و قلب من
از تنهایی

شازده کوچولو

2006-12-31T01:13:00.000+03:30

-از آسمان افتاده بود پایین

و چشمهایش

هنوز دو دو می زد

به هوای چیدن ستاره .

............................................................................................................

تلنگر: (صدام را دار زدند . دیکتاتور بود . آدم کش بود . اما باهاش حال می کردم . نمی تونم باور کنم وقتی هنوز بن لادن با امکانات افغانستانی ول می گرده کسی ادعا کنه صدام را گرفته و محاکمه کرده و دار زده . )

يادم رفته

2006-12-28T18:00:00.000+03:30

يادت هست؟

يادت هست يا نه؟

من يادم رفته

من خيلي چيزها يادم رفته

پرواز يادت هست ؟ من يادم رفته

آسمان يادت هست ؟ من يادم رفته

چشمه . زمين . كوه دريا

يادت هست ؟

من همه چيز يادم رفته

من يادم رفته خورشيد را

زمين را

آسمان را

بهار را

من حتي پاييز هم يادم رفته

يادم رفته برگ ريزان

يادم رفته عشق

يادم رفته تو

يادم رفته كسي مرا بايد فرياد مي زد از ته تنهايي و تهي شدم و نزد

يادم رفته

حتي

باقي اين شعر لعنتي هم

يادم رفته

بن بست

2006-12-13T17:39:00.000+03:30

. مگه قرار نبود ديگه اينورا پيدات نشه ؟ مگه خودت ديروز نگفتي ديگه تو اين كوچه آفتابي نمي شي ؟ پس باز اين چه غلطي بود كردي؟ باز كه سر اين كوچه وايسادي؟ بذار ببينم . كفشات هم كه گليه . پس رفتي تا آخر بن بست و برگشتي؟ خاك تو سرت پدر سوخته . هر چي سرت بياد حقته . آدم نمي شي . نفهميدي عمدا اينجا پياده ات كرد؟ نفهميدي؟ نفهميدي كه گذاشتت اينجا ببينه باز مي ري تو كوچه يا نه ؟ تو كه رفتي ؟ نگو تقصير من نيست . خب راهت رو بكش و برو . غلط كردي رفتي تو كوچه . كفشات هم كه گليه . رفتي تا ته بن بست ؟

**********

فعلا بهم ريخته ام . اين عكسا رو داشته باشيد از ارتفاع 14000 پايي . شرمنده كه شيشه هواپيما كثيف بود .